Konkurs Trzeci wymiar patchworku

Stowarzyszenie Polskiego Patchworku zorganizowało konkurs na prace w 3D. Można było przygotować torby, ubrania, elementy wyposażenia wnętrz i co komu w duszy gra, byle w 3D. Jak wiadomo jestem artystka makatkową, więc i tym razem stworzyłam coś na ścianę. Wyszło bardzo bajkowo.

Najpierw tło "skanapkowałam" i wypikowałam. Następnie wycięłam latający domek i przyszyłam go wraz ze wszystkimi szczegółami , za pomocą aplikacji.

 Liście bluszczu przykleiłam i wypikowałam nakładając na wierzch kawałek tiulu. W drzwiach zawiesiłam zasłonę z koralików. Wywiesiłam pranie i wypuściłam ślimaki.

Drzewo, chmury, ptaszki , wspinającą się dziewczynę , ryby uszyłam trójwymiarowo. 

Teraz dobrze się przyjrzyjcie i odpowiedzcie na pytanie , czy to niebo czy woda? A może jeszcze co innego?

Ławica

 Znowu zrobiłam makatkę dla mojej wnuczki, która pasjonuje się ślimakami,  dinozaurami i rybami.

Najpierw powstało tło z 5 różnych materiałów. Po wypikowaniu poprzyszywałam  kolejne ryby - metodą aplikacji.

Tak się prezentuje całość:

Wszystkie ryby zostały udekorowane świecącymi elementami.

Ślimaki

   W czasie pandemicznym nie widujemy naszej wnuczki, więc dla podtrzymania kontaktu mój mąż pisze do niej listy-bajki o dwóch ślimakach. Pik i Puk są bohaterami ich zabaw już od jakiegoś czasu. Można ich użyć w każdej chwili, bo są to dłonie zamknięte w pięść z wyprostowanym palcem wskazującym . 

 

Postanowiłam przyłączyć się do ich zabawy i uszyłam taki obrazek:

 

Praca jest niewielka - 15 x 60 . Najpierw wypikowana, potem  naszyte ślimaki, czyli aplikacja . Bez pikowania. Materiał na ślimaki własnoręcznie farbowany.

Znowu torba

Ale mnie wzięło. Trzecia torba w ostatnim czasie. Tym razem w kolorach Ziemi. Wybrałam 3 paski materiałów , zszyłam, wykroiłam liście . Następnie przygotowałam kanapkę i wszystko wypikowałam. Tam gdzie się dało  po wzorach. Liście " na ostro".

Spód torby jest czerwony:

Tył wygląda tak:

A taki jest efekt ostateczny:

Zrobiłam tę torbę w prezencie dla Joanny Hussakowskiej certyfikowanej nauczycielki praktyki 5Rytmów www.5rhythms.pl, z którą przetańczyłam ( w wirtualu ) ponad dwa miesiące pandemicznej kwarantanny. Dzięki temu przetrwałam w zdrowiu psychicznym, emocjonalnym i fizycznym. Takie moje małe podziękowanie.

Boro

Japońska technika BORO kusiła mnie swoją prostotą, ale jakoś bałam się spróbować. W końcu zebrałam się na odwagę i oto jest . Torba. Z przodu boro, z tyłu jednolicie czarna , wypikowana maszynowo.

Wypełnienie z warstwą flizeliny, kupione w Kiltowo , sprawdziło się fantastycznie. Spód zrobiony z grubego lnu nadał torbie dodatkowej sztywności. Uszy zrobiłam z pasów bezpieczeństwa.

Do przodu użyłam różnych materiałów począwszy od bawełny, przez wełnę i sztuczne włókno. Pikowanie okazało się nad wyraz proste. W końcu szycie ręczne, to moja domena.

Siostra

Zainspirowało mnie zdjęcie, które na balkonie, na tle pelargonii zrobiła sobie moja siostra.
Najpierw przyszyłam ręcznie owal twarzy, potem złożyłam "kanapkę" . Położyłam na wierzchu powiększone zdjęcie i maszynowo naniosłam rysy twarzy . Wyhaftowałam oczy, brwi i usta. Przyszyłam ręcznie biały i czarny tiul , uzyskując światłocienie...

...i wyszedł mi facet. Wycięłam kwiaty i liście , ułożyłam nad jego głową. Pokryłam wszystko tiulem i wypikowałam, obrysowując kształty roślin.

Czarne tło wypikowałam w kwiaty. Doszyłam kolczyki i z faceta zrobiła się kobieta. Ot, takie cuda.

Potem wymieniłam tiul na delikatniejszy i ozdobiłam wszystko cekinami

Użytkowo

Dawno nie stworzyłam niczego użytkowego i nagle wzięła mnie ochota na zrobienie torby. W  ulubionych kolorach  - szafirach, turkusach,  aquamarynach.
Często pytacie o inspiracje. Oczywiście są nimi " Słoneczniki " Van Gogha. Ha,ha, hi,hi!

Poniżej detal.

Znowu morze

Na ostatniej wystawie " O ludziach i drzewach " byli moi sąsiedzi z synkiem. Kilka dni temu gawędziliśmy sobie przez płot i dowiedziałam się, że bardzo mu się wszystko podobało, a w szczególności makatka "Plaża".

Postanowiłam obdarować mojego małego fana niedużym obrazkiem:

Pojechałoby się w ciepłe kraje. Ech!

Złość

We wszystkie moje dotychczasowe prace wkładałam dobrą energię . Chciałam u widza wywołać uśmiech, poprawić mu  humor i miałam nadzieję,że tak będzie zawsze. Niestety cyniczny gnom , swoim parciem do wyborów i wizytami na cmentarzach , doprowadził mnie do wściekłości . Musiałam  natychmiast wyrzucić ją z siebie i tak powstała ta karykatura :
 Koronawirus - Król Polski

Do śmiechu czy do płaczu?

Praca w czasie pandemii

 Koronawirus wepchnął kijek między szprychy czasu i nagle zrobiło się go więcej -  dla rodziny, ogrodu, dla siebie. Zajrzałam, więc do kufra i wyciągnęłam z niego pracę zaczętą w zeszłym roku.
 "Uciekające anioły" , tak miała się nazywać makatka , gdy przygnębiał mnie wszechobecny smog. Jeden z aniołów, ten odwrócony przodem, pokazuje twarz zakrytą maseczką. Anioły uciekają na znak protestu , jakby chciały dać nam do zrozumienia, że odlatują , bo za mało robimy, żeby zapobiec zanieczyszczeniom.
Dziś ta praca nabiera nowego sensu . Dziś nie można  się dawać ponurym myślom. Trzeba mieć nadzieję, więc zmieniam tytuł na " Anioły nadlatują ! "
I powiem wam więcej. Już tu są ! Całe zastępy! Słyszycie  delikatny szmer ich  skrzydeł?

 Tło czekało kilka lat . Miał być na nim balon i kukurużnik, ale mi się odechciało. W zeszłym roku przemówiło do mnie i powstały anioły. One też musiały poczekać kilka miesięcy. Brakowało mi czasu i energii.

Anioły są aplikacją. Chmury to aplikacja odwrócona. Żeby skrzydła odstawały, wszyłam pod spodem, u ich nasady , po koraliku. Skrzydła są w 3D, a całość ma 75x110 cm

O ludziach i drzewach

Od kiedy poznałam Bożenę Wojtaszek marzyłam o wspólnej z nią wystawie i wreszcie się udało. Gościny udzielił nam  Konstanciński Dom Kultury Hugonówka .

     

Pokazałyśmy w sumie 40 prac. Dzięki wysiłkowi Bożeny, która zrobiła układ wystawy, nasze prace pięknie się zharmonizowały , pokazując jednocześnie odmienną wrażliwość i jakże różne środki wyrazu. Jak słusznie zauważyła Bożena łączy nas miłość do aplikacji i zachwyt nad światem.                                                                                                                                               

  
 Goście nie zawiedli. Było wiele emocji, miłych rozmów , zachwytów i zadziwień , że można osiągać tak piękne efekty " malując" szmatkami .

                                                                                                                

Wernisaż

Od 19 lat Falenickie Towarzystwo Kulturalne organizuje w lecie cykle koncertów, którym towarzyszą wystawy plastyczne. W tym roku zostałam zaproszona  do udziału w jednym z takich wieczorów. Zaśpiewała Aleksandra Świdzińska wraz z kwartetem jazzowym , a ja pokazałam ponad 20 makatek, ukazujących jaką przeszłam drogę od lat 90-tych do dziś.

Wśród nich były następujące prace: Anioły na emeryturze, Marylin, Raj, Dwa koguty, Upał, Magiczny las, Mandala, Kręci mi się w głowie, Ulotni, Plaża, Zielony cyrk, Do zobaczenia, Ptaszkowie leśni, Szyja, Błękit, Dwie modnisie,Wrona, Frida, kilka pocztówek , dwie mole z rybami

Dodałam do tego 3 prace artystek ludowych z Chile, Kolumbii i Panamy.

Publiczność dopisała.

 Koncert trwał, a w tle niebo dodawało swoje komentarze. Powoli zapadał zmierz i robiło się coraz bardziej klimatycznie.Spędziliśmy wszyscy bardzo miłe chwile. Zapraszam na następne
spotkania z cyklu Falenickich Koncertów Letnich. Najbliższy koncert 11.08.

Kręci mi się w głowie

Lubię folklor, więc od czasu do czasu wracam do niego w moich pracach. Tym razem dałam się ponieść tańcowi.

Wszystkie tancerki naszyłam  ręcznie, potem wypikowałam.

Błękit

Uwielbiam chmury za ich majestat i piękno, za ich strukturę i nastrój. W wietrzne letnie dni kładę się na kocu i patrzę jak wędrują,  nieustannie zmieniając kształty. To jest moja ulubiona forma medytacji.
Chmury trudno sportretować, ale od zawsze mnie to kusiło . Podjęłam ten trud i oto efekt:

Całość pracy pokryłam czarnym tiulem i wypikowałam. Wzorki na wodzie  wypełniłam ręcznie ,  przetykając nitkę przez oczka tiulu.

Wiatr, chmury, błękit.....

....i samotna dziewczyna w nostalgicznym nastroju.

Kot dla Gosi

Zrobiłam go pod choinkę - w ulubionych kolorach Gosi. Ze zrozumiałych względów nie mogłam go pokazać w grudniu .  Razem z Gosią mieszkają 3 koty. Mam nadzieję, że wszystkim sprawiłam radość.

Pocztówki na koniec lata

Dziś mamy  jesień, a tak niedawno było z nami lato. Oba  sezony obdarowują nas paletą kolorów. Trudno się powstrzymać. Trzeba to uwieczniać. Spod moich rąk wyszło, więc kilka pocztówek. Wszystkie zrobione ręcznie. Maszynowo obrębiłam, jedynie.

 Weszłam w wiek "kanapkowy". Jestem rozpięta między pracą, domem, wnuczką i jej pradziadkiem. Niewiele czasu zostaje. Takie małe formy są na teraz w sam raz.

Dmuchawce to bardzo wdzięczny temat.

No i te fiolety jesienne...

Do zobaczenia

Po dłuższej przerwie wracam z nową makatką. Zatytułowałam ją  "Do zobaczenia". Skąd taki tytuł? Po śmierci Kory, Tomasza Stańki i Piotra Szulkina poczułam, że muszę poświęcić im jakaś pracę. Resztę sobie dośpiewajcie.

Po wycięciu postaci , nakleiłam je za pomocą dwustronnej flizeliny . Wyhaftowałam szczegóły, a następnie rozrzuciłam piórka i przykryłam wszystko tiulem. Wypikowałam po liniach wg nieregularnego wzoru.